Normal Olmadığın Halde Nasıl Normal Davranabiliyorsun? Ben Şimdi Buna Nasıl Cevap Vereyim..

Sonra Bir Gün İçim de Dışımın Şeklini Alıp Çiçek Açacak Biliyorum.. Belki Bugün Değil Ama Elbet Bir Gün..

Kaybettim Edebiyatının Kıyılarında Gezip Anavatanım Kabul Etmeden Yazıyorum Bunları Sana.. Okuduklarından, Gördüklerinden, Hissettiklerinden Ötesini İçimde Taşırken Gülücükler Saçan Aptal Bir Çocuk Gibi Davranmak Zorundayım..

Çünkü Ne Senin İçeriye Girecek Cesaretin Var, Ne Benim Sana İçimdekileri Gösterdikten Sonra Senin Tanıdığın Fatih Gibi Kalmaya Takatim..

Geçenlerde Kardeşim Benden Hayata Dair Tavsiye İsterken Şey Dedi: " Normal Olmadığım Halde Nasıl Normal Davranabilirim.. Bunu En İyi Yapan İnsana Soruyorum; Game Of Thrones'daki Yüzsüzler Gibi Olmayı Nasıl Başarıyorsun.. "

Birine Anlatmadan, O Kişi Tarafından Anlaşılmak Duygusunun Nirvanasına Tırmanırken Benden Hayata Dair Tavsiye İsteyecek Kadar Boka Batmış Bir Kardeşe Sahip Olmanın Hüznünü Aynı Anda Yaşadım.. .

Neyse Konumuz Bu Değil, Anlatmak İstedim Sadece.. İkimiz de Nietzsche Lanetini Yaşayıp Korkarak Yaşayanlardanız.. Bu Yüzdendir Hayatı Seyredişimiz.. Oysa Küçük Kardeşim Kadar Cesaretimiz Olsaydı; Olduğu Gibi Kabul Etmek, Anlamaya Çalışmak Yeterdi İlk Adımı Atmak İçin..

Korktuk, Atamadık; Sırf Bu Yüzden Kaldı O Heves, O Kursakta,
O Hayal, Birlikte Hayaller Kursakta..

Ve Biliyorsun ki Kırıldığımız Yerler Filiz Veremeyecek Kadar Derin..
Yorgunlukları Ben Biriktirdim Olmamışlığımızda, Korkular ise Pişmanlığın Olarak Kalsın Senin..

[ K. Fatih Arıca ]